Είναι μέρες πολλές που λέω να ενημερώσω αυτή τη σελίδα αλλά άμα δεν σε θέλει... Δεν σε θέλει.. Και δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα επ΄αυτού. Όπως άλλωστε συμβαίνει γενικότερα στη ζωή. Δεν ξέρω αν το έχετε διαπιστώσει κι εσείς, αλλά δεν συντονιζόμαστε μεταξύ μας. Όταν εσύ πας, ο άλλος έρχεται. Δεν έχεις χρόνο ούτε για να ανασάνεις και οι άλλοι που... ανασαίνουν μια χαρά σε πρήζουν ολοσχερώς. Και μόλις βρεις χρόνο σου τον κλέβουν κάτι επιτήδειοι-μανούλες, σε χρόνο dt. Σαν κάποιος εκεί ψηλά να πειράζει τα ρολόγια μας και να το χαίρεται. Διότι δεν το κάνει άπαξ αλλά κατ΄' εξακολούθησιν. Εκτός κι αν είναι περισσότερα τα πειραχτήρια των ρολογιών. Μου θυμίζουν πάντως τα πιτσιρίκια που μόλις βρουν καινούργιο παιχνίδι κοιμούνται και ξυπνούν με τη σκέψη του. Έρχεται όμως και η στιγμή που θα το βαρεθούν... Μήπως λοιπόν είναι καιρός, ε ψιτ κύριοι... σε σας εκεί ψηλά απευθύνομαι, να παίξετε λίγο με τα αυτοκινητάκια σας και να κάνετε τους Σουμάχερ αντί να πειράζετε τους λεπτοδείχτες του κοσμάκη και να τα κάνετε όλα τούμπα; Λέω εγώ τώρα.. Υ.Γ. Ο κούκος είναι κειμήλιο από τον παππού που το προσέχω σαν τα μάτια μου. Έχει σταματήσει να κουνά τα βαρίδια του προ πολλού αλλά με αυτό τον τρόπο είναι σαν να μου προσέχει στιγμές από το παρελθόν που έφυγαν και δεν θα ξανάρθουν...